In ons stapelhuis is het één en al gezelligheid. Dat begint al wanneer ik aan kom rijden op mijn fietsje en de verschillende ramen spot. Natuurlijk oogt ons raam het meest gezellig. Niet zozeer door mijn aangenaam stylische decoratie, meer door de verscheidenheid van katten die de vensterbank opsieren.
De buurman boven ons heeft een strak rolgordijntje met een vaas en een glimp van een eettafellamp.
De buurman onder ons een potdicht zilvergrijs luxaflexje met groen en blauwe potjes.
Erg divers allemaal.
Net als de verschillende ochtendrituelen. Bij ons is het simpel. Moet je werken, dan zet je de wekker, speert uit bed, maakt een miljoen keuzes en gaat naar je werk. Ben je vrij of begin je later op de dag, dan slaap je tot de zon je toet gaat beschijnen, klungelt eens rond en gaat dan naar je werk of verder met klungelen.
Onderhand ben ik er achter dat onze buren ook eenzelfde ritme hebben, waar ik me af en toe eens over verbaas. Zo hebben we ons al regelmatig af liggen vragen wat de bovenbuurman en zijn vriendin uitspookten als ze samen in bed lagen. ‘s Ochtends, maar ook ‘s avonds. Als Lief en ik dan naast elkaar nog wat breiden of een tijdschrift lazen, dan was het boven ons hoofd verdacht stil.
Heel stil. Zo stil dat we mekaar eens aanstoten, grinniken en suggesties opperden. Over het niet-bezig zijn met dingen. En hoe je dat kunt verantwoorden als net samenwonend stel. Vreemd, je zou denken.. toch? En als er dan een lade van de kast opengetrokken werd, of we stemmen hoorden mompelen, waren we stil. Als muisjes. Om maar een glimp van het moment surpreme op te vangen.
Maar niets, helemaal niets.
De buurman onder ons heeft de gewoonte om op doordeweekse ochtenden om exact zeven uur de vloer van zijn douche aan te trekkeren. Hoe ik dat weet? Omdat ik dat hoor. En het geluid ken van een trekker over onze eigen douchevloer om al het water naar het putje te transporteren. Een nette, punctuele man dus.
Onze eigen Francien van beneden linksvoor staat stipt 8.20 uur naast haar fiets te trappelen om naar kantoor te gaan. Dat haar bovenbuurvrouw ook bij dezelfde baas werkt en ze samen op kunnen fietsen, vergeet ze met gemak. Die twee vertrekken vlak na elkaar. Ik zie ze vaak in gedachten al gaan, Francien en Stella in ganzenpas.
Van Francien hoorde ik laatst ook waarom onze nieuwe bovenburen zo stil waren tijdens beduren. Het erg jonge stel was na de verhuizing en een week of twee samenwonen weer uit elkaar. Jammer, nu is onze schik in bed er ook vanaf. In plaats van gespannen luisteren naar de bovenburen, gaan we nu maar gelijk slapen.
Tsja, je moet wat.
